Naisip ko lang...

Sabi kasi ni Santo... yung isang officemate ko dito na mahilig sa films... ang magagandang movies... tragic o kaya bitter-sweet kadalasan... kasi nga naman... kung happy happy joy joy nga naman yung  movie... wala ka na masyado kelangan isipin kasi nakuha mo na yung great escape na hinahanap hanap mo pag nanonood ka ng movie...

Pero kung tragic o bitter-sweet... napipilitan ka mag-isip about the "what-might/could-have-beens"... Napanood ko kahapon sa TV (aside from the controversial win ni Pacquiao... I DONK KIR kahit controversial... at kahit mukhang madalas di siya kumukonek sa mga suntok niya... pero kokontra ka pa ba sa Compubox? at sa dalawang judge? besides kung gusto ni Marquez ng sure-win... eh di dapat pinatumba niya si Pacquiao... o kaya sumuntok siya ng mas madami para obvious na obvious sa mga judge na mas madami siyang tama kay Pacquiao... siya tong underdog eh... dapat nagpakitang gilas siya parang wala ng controversy controversy shit.)...

Anyway... as I was saying... napanood ko kahapon sa TV... umaangat na naman daw yung movie industry ng Pilipinas dahil sa Praybeyt Benjamin at sa No Other Woman ata... Haven't watched either... so di ko alam kung ayos ba talaga sila.... Alam ko lang comedy ata yung Praybeyt Benjamin...

Kaya narealize ko... wala nga naman tayo masyadong tragic bitter-sweet Pinoy movies no? (YUNG HINDI Indie-film o kaya gawa ng MMK ha?!) Alam ko lang na mga tragic/bitter-sweet movies eh yung mga kina Vilma Santos, Nora Aunor, etc... na lumabas ATA nung pagkatapos o during Martial Law... kasi nga naman daming inspiration for those (mga libro ni Lualhati Bautista madalas, hehe). Sa dinami-dami ba naman ng natorture nung Martial Law... di ka ba naman ma-inspire o makakuha at least ng resource na pwede mag-account ng real-life experience nila nun.

Ngayong masaya na ang Pilipinas relatively... puro great escapes na ang theme ng mga movies KADALASAN... kung hindi fantasy, rags to riches, o kaya naman pakyut na love story na happy ending yung mga movies natin ngayon... di mo kelangan mag-isip... tatawa ka lang sa sine... lalabas... usap ng onti about sa pinanood mo... tatawa ulit... tapos di mo na siya kailangan isipin ulit.

Yung mga movies na kailangan pag-isipan... not always defined for the Everyman. Madalas may target audience: mga taong ayaw sa bakla, mga nagtataksil, etc. Siguro may kakarampot naman na designed for the regular tao... kaya lang... madalas nga Indie-Film... hindi accessible sa lahat. Kelangan mo tumayming sa sinehan o sa kung saan-saang theater... kung di swak sa schedule mo at kung di mo mabalitaan agad... sorry ka na lang. Hanap ka na lang ng torrent sa internet kung meron man.

So naisip ko... baka kaya masagwa... okay di naman masagwa... more like.... BIHIRA yung matitinong output ng movie industry ng Pilipinas.. kasi nga masayahin tayong mga Pilipino... there is nothing too tragic... there is nothing too bitter para sa atin... baka kasi alam natin na kahit gaano kadepressing (except siguro yung mga sobrang depressed, bipolars, at manic-depressive na tao) ang situation... habang humihinga tayo... darating at darating yung panahon na tatawa rin tayo... lahat ng tragedy pwedeng maiwan sa nakaraan. Di kailangan dalhin lahat ng baggage sa kasalukuyan... kasi mabigat at  mahal ang excess baggage haller! Magtanong ka pa sa airport!

Siguro kelangan na lang natin ituro sa movie makers na wag ibigay parati yung ending... pwede naman minsan tumigil dun sa part na parang mababaliw ka na kung di dumating yung bukas... Yung audience naman pag-isipin nila kung ano nga ba yung mangyayari bukas... Kung ano ba dapat nilang gawin para sumaya yung bukas.

Potaena! Ako na! Ako na! Ako na ang magaling! Hahahah! Bawal magpaka-emo?! At bawal mag-inarte?! Blog ko to! Magpapaka-emo ako kung gusto ko! Hahahahahahahah!

Of Radios, DJs, Annoying DJs, at mga kantang di ka na nilubayan... (Part 1)

RADIO

My earliest memory of a radio station is the one which hosted Bombo Radyo... AM! Yun kasi yung kinakagisnan ko every morning kapag kasama namin si Papa. Yun kasi yung paborito niya pakinggan kasi dun mo mababalitaan kung may bago na naman bang inambush yung mga NPA.

Alam niyo naman... sa linaki-laki ng Samar at sa sobrang kasukalan ng terrain nito... idagdag mo pa yung mga walang-kwentang pulitiko na wala ng naitulong sa development ng highways ng probinsiya namin... eh naging paboritong hang-out na ng mga NPA yung Samar. The more difficult the roads are to maneuver, the easier it is to ambush people! Feeling ko, friends yung mga pulitiko ng Samar saka mga NPA dati... Substandard kalsada kasi yung mga pinapagawa madalas, so madalas masira... meaning, mas madalas may ambush! Kaso medyo matagal na akong di nakakauwi... so di ko sigurado kung kamusta na mga kalsada dun... i.e. kung BFFs pa ba yung mga politicians at yung mga mahilig mang-ambush ng sundalo.

Heniwei... dahil mas maka-TV ako kesa sa radyo... my next encounter with the radio was in highschool... kung kelan we visited a local radio station, second year HS... actually, di ko alam kung FM ba sila or AM.. basta alam ko lang sila yung nag-pro-produce ng drama sa radyo... yung mga tipong Matud Nila (i-google mo na lang kung di mo 'to alam). Dinala kami sa room where they do the recordings. Andun na rin sa room yung mga props that they use to make the sound effects... a small door... small meaning, duwende sized door... to save space, I gathered, and a pair of high heels and regular shoes for the running/walking away sound effects, I guess. Tapos pinakilala kami sa mga voice talents, i.e. yung mga voice-actor ng dramas...

Dun ko narealize that a voice indeed is a many splendored thing... Hahhahaha! May flamboyant gay person kasi na actor, may regular guy, tapos may girl... so ayun start na sila magbasa ng scripts nila... LAKING GULAT KO LANG NUNG MAGSALITA YUNG BADING! Mas lalaki pa yung boses niya dun sa regular guy!!! Hahahhahaah! I know that anyone can do different voices.... pero kasi di ba???! Pag nakikinig ka sa radyo, you always assume that what you hear is what you get... apparently, this would be one of the very few things where I'd be wrong! Hahahah!

So anyway... my next Radio-related encounter was when we had a part-time DJ for our History teacher... pogi na sana (actually crush siya ng mga kaklase ko.. matangkad at may itsura) kaso... parang may schistosomiasis (pronounced SIS-TO-MYA-SIS in pinoy slang haha!)... bloated yung tiyan niya... di naman sa ini-insulto ko yung bloated tiyan niya kasi hello lang! Ako rin bloated tiyan ko ngayon (btw, sexy pala ako dati di ko alam, akala ko mataba ako kasi I was basing my size on my petite cousin... malay ko ba na may body frame pang paepek epek.. if only I had known it then... mas nakapagyabang sana ako! ahhahaa!!) Anyway, Yep! Let's call it that.. bloated! It will eventually unbloat. I wish, hope, and pervently pray.

As I always, I digress. Ayun malaki tiyan ng teacher ko na yun... eh kaso ang tangkad tangkad tangkad niya tapos tingting yung katawan niya... so imagine a stick drowing na biglang may 3D na bola sa tiyan. Weird di ba?! Medyo di nakakaencourage maging motivation/inspiration sa pag-aaral... AS IF! hahha!

My last memorable radio encounter na nag-aaral pa ako was during college... Dinonate ng tatay ko yung JVC radyo niya sa akin... with a CD player, tapos may auto-tuning ng stations! AMAZING!!! (was what I thought back then. Hello!! When you're used to turning knobs and just depending on your fingers' dexterity to get the best reception there is... MILAGRO ang auto-tuning! Hahahaha!)...

Anyway, I used to listen to Jam! 88.3 kasi they used to play jazzy tunes... Eh si Jenggy, my oldest boardmate was into Jazz... so medyo nadamay ako... pero kasi minsan siyempre may tunes rin na di mo type... so kahit papano... you check out other stations...

Then one early morning... I don't really remember what day... hehehe! I discovered a station na sobrang nakakatawa lang yung pinaguusapan ng dalawang DJs parati... it was a feel good station... they were Chico and Delamar... I actually didn't know their names... basta tawang-tawa lang ako sa mga usapan nila na naabutan ko. Actually, minsan yung tawa kasi nila contagious kaya natatawa ka na rin kahit minsan di mo gets hehehe... Anyway, siguro 5 years later ko pa malalaman yung pangalan nila... OO! HINDI AKO UP TO DATE NA TAO!

Then I forgot about radios again kasi medyo sumingit na yung real life... binubugbog na ako ng kurso ko at biglang umuso ang pagiging nocturnal... Ay onga pala.. biglang dumating nga rin pala ang Smallville, Meteor Garden at kung anu-ano pang ka-lechehan sa TV at siyempre pa... ang walang kamatayang computer games at onga rin pala... biglang umuso ang CD-ripping at mp3s.

May naalala lang ako...

The man who lives for tomorrow will have no chance against a man who lives for today.
-- a line from A Man from Nowhere (Ahjusshi)

Wala lang... na-amaze lang ako kasi... ONGA NAMAN!!! Taena pag patayan na tapos may inaantay ka pang bukas... talo ka na agad nung taong wala ng bukas na inaabangan.

Napanood ko na yung movie... ahlaaaveeet... the knife fight asteeegss!!! Pakshet! Sobrang realistic lang nakakagigil tuloy pumatay ng masasamang tao! Tapos may kagat factor pa dun sa huli! SHIYET! RAWRSH!

Imagiiiiiiiiiiiine!!!

Hahahhha! As if! Pero in fairness to me! I was productive today! Well... sorta, kinda... I was able to finish 1 of my 2 tasks!!! Hahahahah!

Pakdatshet! Spent most of the time looking at Won Bin's pictures... OO NA!!! FAN GIRL NA AKO!!!! Pero spare me!!! I have to have some kind of crush in one form or another! Taena super non-existent and vitamins sa mundo ko ngayon... kelangan ko ng kilig! Hahahah! Pakshet! Sa sobrang sad ng *crush* life ko ngayon, I'm resorting to celebrities na! Pota! Ang sad, sad, sad ng buhay!

Hahahaa! Huli ko atang celebrity crush na feeling ko talaga makakatuluyan ko si Prince William pa! Alas! Kate Middleton meddled! Pero sabagay... April pa naman daw kasal nila... feeling ko talaga maipadala lang talaga ako ng kumpanya namin sa UK bago sila ikasal... tapos masulyapan ang kagandahan ko ni Prince William... hay naku... *itigil ang kasal*-drama ang mangyayari... pero siyempre on his part lang... kasi di ko na siya super crush.... kahit matangkad siya... di ko trip yung bagong hairdo niya... or lack thereof! Hahahah!

Hay naku! Buti na lang napanood ko yung Brotherhood of War! Pakshet! Sabi kasi sa akin nakaka-tats daw. At totoo naman... nakakaiyak siya! Pero siyempre not as much as Aftershock. Pero ang point ko lang kahit nakakaiyak yung Brotherhood of War... homaygeds! May bago na akong kraaaaaaaaasssh!!! Hahhaha! Nagtataka ako bakit familiar yung isang actor pero di ko talaga maplace yung mukha niya sa mga napanood kong Koreanovela/movies. Anakngtipaklong eh kaya naman pala eh kasi sobrang five hundred thousand years ago pa yung huli niyang Koreanovela... na di ko rin pinanood kasi sa GMA pinalabas saka alam ko dati na tragic yung ending... eh you know naman me... I DONK LIKE TRAGIC ENDINGS!!!

Pero siyempre kahit I donk like... pinapanood ko pa rin naman yung ibang mga tragic kwento kasi sa madalas at madalas.... yung mga tragic yung magaganda yung kwento... Pero yung dramang yun di ko pinanood kasi besides sa tragic na nga yung kwento... eh ayoko rin ng hyped up whatevers... nakakairita kasi minsan yung mga uber-promoted movies/dramas... walang kalatoy-latoy.

But anyway, as always, I digress... Eto na yung picture ng bagong makakatuluyan ko ngayon:

O di ba?! Di hamak naman na mas cute yan kesa kay Prince William. Di nga lang siya prinsipe.. mukha lang... hahahaha! Be still my heart!

Okay tamang-tama lang 11pm na! And I'm off!

Ay teka lang... insert ko na rin yung ibang picture.... baka sabihin niyo pogi lang siya pag nakangiti. Pogi yan kahit mukhang timang minsan.

So sino ang walang ginagawa sa opisina?

AKOOOOOOOOOOOOO!!!!

p.s. thoughts to ponder: Bakit sa dinami-dami ng mga pumupuntang Koreano dito sa Pilipinas... ni isa... wala man lang humawig sa kanya???

The Movie Of Your Life Is An Indie Flick

If Your Life Was a Movie, What Genre Would It Be?

The Movie Of Your Life Is An Indie Flick

You do things your own way - and it's made for colorful times.
Your life hasn't turned out how anyone expected, thank goodness!

Your best movie matches: Clerks, Garden State, Napoleon Dynamite

Wala akong comment dun sa description...

Pero wala pa akong napanood sa mga movie matches.. I tried watching Napoleon Dynamite nung medyo sumikat siya... pero di ko pa na-appreciate yung humor niya dati... I wonder kung ngayon matatawa na ako sa kanya... or nakakatawa nga ba dapat yun?

What makes a great but annoying movie?

... when you see how painful some things are ... yet, you know that you could have made those same decisions (as the characters) if you were in those same situations...

POTA! ANG SAKIT NG MATA KO!

Aftershock - not as bawl-and-shout-nakakaiyak as when I watched Moments to Remember... but still as ouch-to-the-eyes and trembling-stomach-muscles-(yes! I still have my stomach muscles)-while-trying-not-to-cry-so-much.

It hurts the heart! demmit!

Crybaby

Pota! Ang alam ko si Kai ang pinakaiyakin sa aming lahat... pero taena...

IKAW NA! Ikaw na ang umiyak sa trailer ng Hachiko sa HBO! Hahahhaahhaha!

Bago ako umalis ng bahay... mag-da-daily facial routine na ako dapat (i.e. toner + moisturizer) in preparation para umalis ng bahay... (notice my soft and smooth skin????) at siyempre ginagawa ko 'to habang nanonood ng TV para naman di sayang oras...

Eh biglang pinalabas yung trailer ng Hachiko... MWAHAHAHA! Tulo luha galore ako! Pakshet!

Agjuli nakalimutan ko na yung moment na 'to kanina... eh kaso kinukwento ko kay Gem kanina yung plot naman nung kinuwento sa akin na film ni Santo (Aftershock)... hindi ko pa pala napapanood yung Aftershock... kinuwento pa lang sa akin...

so ayun.. habang kinukwento ko kay Gem biglang...

IKAW NA! Ikaw na ang umiyak habang nagkwekwento ng movie na di mo pa napapanood! Hahaha!

Howells! umiyak rin naman ako habang kinukwento ni Santo yung plot sa amin.